فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز

چکیده در قرن بیستم و بعد از جنگ جهانی دوم، نهادی در مجامع بین‌الملل به رسمیت شناخته شد که هیچ دولتی حق عضویت در آن را نداشت. این نهاد که به نام سازمان‌ غیردولتی شناخته شد، توانست جایگاهی مهم در بین اقشار مختلف جامعه به خصوص نسل جوان بیابد؛ به گونه‌ای که در قرن بیست‌ویکم ما شاهد قدرت روزافزون این سازمان‌ها در بین کشورهای مختلف جهان می‌باشیم؛ به عنوان مثال می‌توان از میزان حضور و نقش این سازمان‌ها در انقلاب‌های رنگی که بعد از استقلال جمهوری‌های اتحاد جماهیر شوروی در بعضی از این جمهوری‌ها روی داد، اشاره نمود. این مقاله درصدد است تا ضمن بررسی نفوذ سازمان‌های غیردولتی در انقلاب رنگی جمهوری قرقیزستان، نشان دهد که چگونه این سازمان‌ها توانستند بدون دخالت دولت و تنها با کمک و اتکا به نیروهای مردمی، حکومت این کشور را تغییر دهند.

چکیده   کشور قرقیزستان از زمان استقلال در سال 1991 تاکنون با بحران‌های سیاسی مختلفی مواجه بوده است. نارضایتی مردم قرقیزستان از عملکرد نامناسب سیستم سیاسی در حل مشکلات جامعه، موجی از اعتراضات و مخالفت‌ها و در نهایت انقلاب‌هایی را علیه دولت‌های                 عسگر آقایف (24 مارس2005 موسوم به انقلاب لاله ) و قربان بیک باقی اف ( آوریل 2010 موسوم به انقلاب بی رنگ) موجب گردید. مقاله حاضر درصدد است با استفاده از آرای " لوسین دبلیو. پای" و "ماکس وبر" به پرسش "عوامل موثر بر شکل‌گیری بحران‌های سیاسی قرقیزستان از استقلال تا فروپاشی انقلاب لاله ای در آوریل 2010 از منظر جامعه شناسی سیاسی چیست؟"،  پاسخ دهد. به نظر نگارنده، مدیریت بحران سیاسی در قرقیزستان تنها از طریق مهار بحران‌های متقاطع و همچنین نهادینه شدن فرایند دولت‌سازی و توانایی دولت در کاربرد انحصاری زور  امکان پذیر خواهد بود. این پژوهش با اتکاء به ابزار کتابخانه‌ای و بر اساس روش توصیفی- تحلیلی می باشد.