ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 20 85 2014 05 01 Counter-Hegemonic Models of Iran, Russia and China in Central Asia الگوهای ضد هژمونیک ایران، روسیه و چین در آسیای مرکزی 127 159 14427 FA Journal Article 2015 09 27 The United States has been one of the most dynamic and influential actors in Central Asia during the past two decades. In fact, the imperatives of the US hegemony in the post-cold war world, in different terms such as colonialism and imperialism, caused the United States to be present in a far distant region on the basis of the three principles of promotion, expansion and interventionism. The existence of three US rivals; Russia, China and Iran in the neighborhood of this region and interaction or opposition of these three regional powers with the US goals, policies and approaches has shaped a large part of the New Great Game. The above circumstances raise the following question: What approaches are taken by Russia, China and Iran to oppose or reduce the US influence in Central Asia? Have these approaches or reactions been the same or they have different natures? To answer these questions, a hypothesis is advanced that the behavioral models of Russia, China and Iran have not been the same and they have had some different experiences based on their relative advantages in geographical, geopolitical, political, defensive, security, cultural and civilizational fields of Central Asia as well as their respective bilateral relations with the US. This article tries to test this hypothesis and to provide a convincing, comprehensive and logical answer to the mentioned question by applying the theory of hegemony and some concepts such as counter- hegemonic as well as hard and soft balance <em>   ایالات متحده آمریکا یکی از پویاترین و تاثیرگذارترین بازیگران منطقه آسیای مرکزی طی دو دهه گذشته به شمار می‌رود. در واقع الزامات «هژمونی» ایالات متحده آمریکا در جهان پس از جنگ سرد که از لحاظ معنی و مفهوم تفاوت‌های بنیادینی با مفاهیمی چون «استعمار» و «امپریالیسم» دارد، موجب شد آمریکا بر پایه سه اصل «اشاعه»، «گسترش» و «مداخله‌گرایی» در منطقه‌ای حضور یابد که هزاران کیلومتر دورتر از خاک آمریکا است. در این بین، وجود سه قدرت رقیب آمریکا یعنی جمهوری اسلامی ایران، فدراسیون روسیه و جمهوری خلق چین در مجاورت منطقه آسیای مرکزی و نحوه «تعامل و یا تقابل» این سه قدرت منطقه‌ای و جهانی با اهداف، سیاست‌ها و رویکردهای مختلف ایالات متحده آمریکا، بخش مهمی از روند «بازی بزرگ جدید» را شکل بخشیده است. شرایط پیش گفته، این پرسش را به وجود می‌آورد که ایران، روسیه و چین برای مقابله و یا کاهش تاثیرگذاری اهداف و برنامه‌های آمریکا در سطح منطقه آسیای مرکزی از چه رویکردهایی بهره جسته‌اند؟ آیا این رویکردها و به عبارتی واکنش‌ها، یکسان بوده و یا وضعیت‌های متفاوتی را تجربه نموده است؟ به منظور پاسخ به پرسش‌های یاد شده، این فرضیه مطرح می‌شود که «الگوهای رفتاری سه کشور ایران، روسیه و چین در قبال سیاست خارجی آمریکا در منطقه آسیای مرکزی، مطابق با مزیت‌های نسبی این سه بازیگر در  حوزه‌های جغرافیایی- ژئوپولیتیکی، سیاسی، دفاعی- امنیتی و فرهنگی- تمدنی منطقه آسیای مرکزی و نیز ماهیت روابط دو جانبه با ایالات متحده امریکا، روند یکسانی را تجربه نکرده و متفاوت بوده است». مقاله پیش‌رو با کاربست نظریه هژمونی (برتری</em><em>‌</em><em>خواهی) و با بهره‌گیری از مفاهیمی چون «ضد هژمونی»، «موازنه نرم» و «موازنه سخت»، در صدد آزمون این فرضیه و دست‌یابی به پاسخی منطقی، جامع و قانع کننده به پرسش‌های مقاله برآمده است. </em> https://ca.ipisjournals.ir/article_14427_76fb6fb9cbea7011e49166d9d4ddbc48.pdf