ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 The Literature of the Russian Energy Security: Future Strategies مروری بر مرور ادبیات امنیت انرژی روسیه و راهبردهای آینده 3 34 725685 FA شهاب الدین شکری دانشجوی دکتری دانشگاه تهران، گروه مطالعات روسیه 0000-0003-3177-5661 مهدی سنایی مطالعات اروپا، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0003-3844-5921 Journal Article 2024 04 22 The Literature of the Russian Energy Security: Future Strategies This study surveys the academic literature on Russian energy security, focusing on developments following the onset of the war in Ukraine. Considering the extensive Western sanctions targeting Russia's energy sector, this study explores the key strategic components shaping Russia's contemporary energy security posture. Employing a systematic literature review methodology, 90 pertinent articles and scientific documents published between 2010 and 2024 were selected and analyzed. The analysis focused on three core areas: concepts of energy security, Russian foreign policy, and economic sanctions. Qualitative thematic analysis of the selected literature was conducted using MAXQDA software. To complement the qualitative synthesis and support the interpretation of trends within the literature, descriptive quantitative analyses (such as frequency counts or trend analysis) were performed using SPSS and OriginPro software. The findings indicate that Russia's "Eastern pivot"—a strategic reorientation of energy policy and exports towards Asia—has gained prominence as a central element of the country's energy security strategy in the wake of the war in Ukraine and subsequent sanctions. هدف اصلی تحقیق پیمایش ادبیات امنیت انرژی روسیه با تاکید بر جنگ در اوکراین می باشد. با توجه به تمرکز تحریم‌ها بر توان انرژی روسیه، سوال اصلی آن است که مولفه‌های راهبردی امنیت انرژی روسیه با توجه به تنظیم مجدد روابط انرژی‌محور، و مقابله با تحریم‌های غرب چه می باشند و از چه وزن و سهمی برخوردار هستند. به منظور بررسی ادبیات موضوع از رهیافت نیمه نظام‌مند و نمونه‌گیری غیر احتمالی و قضاوتی استفاده شد. در مرحله اول 90 مقاله و سند علمی در سه حوزه الف-امنیت انرژی و مولفه‌ها، ب-سیاست خارجی روسیه، و ج-تحریم در بازه زمانی 2010 تا 2024 مورد شناسایی قرار گرفتند. بازه زمانی هم به سه دوره تقسیم شد. در این تحقیق از نرم افزار مکس‌کیودا برای تحلیل کیفی و کمّی مرور ادبیات استفاده شد. به منظور افزایش روایی یافته‌های کیفی، از تحلیل کمّی داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS و OrignPro استفاده شد. با توجه به جنس متغیرها، و بررسی توزیع نرمال، از آزمون پارامتری تی-استیودنت ، آزمون‌های ناپارامتریک کای‌اسکور ، یو من-ویت‌نی ، و آزمون همگنی واریانس لون استفاده شد. تحلیل ادبیات امنیت انرژی روسیه نشان داد که در بازه زمانی 2010 تا 2024، تسلیح انرژی، جهت‌گیری شرقی و آسیایی، و امنیت انرژی پایدار با فراوانی نسبی تجمعی 59 درصد، بیشترین چگالی را در میان سایر مولفه‌ها و اکتشاف امنیت انرژی تقاضامحور روسیه به خود اختصاص داده‌اند. در این میان، جهت‌گیری شرقی و سیاست چرخش آسیایی انرژی روسیه به عنوان محور امنیت انرژی این کشور در پی جنگ اوکراین از وزن بیشتری برخوردار بوده است. https://ca.ipisjournals.ir/article_725685_3ffdf8a646909cd171a5b7c9f9cf6825.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 Eurasian Economic Union Integration: Trends and Dynamics (2015-2022) همگرایی اتحادیه اقتصادی اوراسیا: روندها و پویائی ها ( 2022-2015) 35 66 725689 FA سمیه مختاری دانشجوی دکترا روابط بین الملل، واحد اصفهان (خوراسگان) ، دانشگاه ازاد اسلامی ، اصفهان، ایران 0009-0005-3051-1797 محمد کاظم سجادپور استاد گروه روابط بین الملل، ( دانشکده دیپلماسی و روابط بین الملل وزارت امور خارجه)، تهران، ایران نویسنده مسئول 0000-0002-5011-7245 Journal Article 2024 09 14 Following the dissolution of the Soviet Union in 1991, Russia pursued various strategies to maintain influence within its near abroad. Several post-Soviet institutions emerged against a backdrop of evolving relations with the West and the rise of integrationist concepts like Neo-Eurasianism, which emphasizes regional cooperation and a distinct identity. The Eurasian Economic Union (EAEU), established in 2015 by Russia, Kazakhstan, Belarus, Armenia, and Kyrgyzstan, is a key initiative designed to foster deep economic integration, partially inspired by the European Union model. This article investigates the integration trajectory of the EAEU between 2015 and 2022, addressing the question: What were the primary trends and dynamics shaping the EAEU's integration path during this period? Employing the analytical frameworks of Neo-Functionalism and Neoliberal Institutionalism, the research finds that the EAEU achieved notable success in building institutions, developing common regulations, and establishing standards, aligning with Neo-Functionalist expectations of progress in formal structures. However, progress in practical economic integration—a core focus analyzed through the lens of Neoliberal Institutionalism's emphasis on achieving cooperative gains—lagged significantly. Specifically, the establishment of a fully operational common market, the consistent application of common external customs tariffs, and the implementation of coordinated economic policies experienced considerable delays during the period studied. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991، روسیه تمام تلاشهای خود را برای نگه داشتن کشورهای تازه استقلال یافته در حوزه نفوذ خود آغاز کرد. از طرف دیگر اقدامات مداخله جویانه غرب در منطقه اوراسیا و عدم پذیرش روسیه در جامعه غرب به عنوان یک عضو خودی، اندیشه های همگرایی و نو اوراسیاگرایی با رویای احیای امپراتوری روسیه، بازگشت به شرق و ترمیم هویت غیرغربی در مقابل دخالتهای غرب پررنگتر شد و اتحادیه‌ها و نهادهای متعددی ایجاد گردید. در همین راستا، اتحادیه اقتصادی اوراسیا با هدف همگرایی اقتصادی با الگو از اتحادیه اروپا در فاصله کمی از بحران کریمه بوسیله روسیه، قزاقستان، بلاروس، قرقیزستان و ارمنستان در سال 2015 پا به عرضه گذاشت. مقاله حاضر در صدد پاسخگویی به این سوال است که اتحادیه اقتصادی اوراسیا در مسیر همگرایی چه روندها و پویایی‌هایی را گذرانده است؟ یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که اتحادیه اقتصادی اوراسیا در فاصله 2015 تا 2022 بر اساس نظریه کارکردگرایی در امر نهادسازی، تدوین قوانین و مقررات و وضع استانداردها موفق عمل کرده است اما از نظر نهادگرایی نولیبرال در حوزه اقدامات عملی همگرایی اقتصادی مانند ایجاد بازار مشترک، استفاده از تعرفه های گمرکی یکسان در قبال کشورهای ثالث و اجرای سیاست‌های مشترک اقتصادی با تاخیر مواجه بوده است. https://ca.ipisjournals.ir/article_725689_fa741b0bc529abcba8594eae7c9a1609.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 A Deep History of China's Engagement in the Persian Gulf: From Zheng He to Xi Jinping دیرینه‌شناسی رویکردچین به خلیج فارس: از سفرهای چنگ هه تا شی جین پینگ 67 94 725690 FA ابراهیم آقامحمدی دانشگاه اراک 0000-0003-1144-5673 مرضیه فتاحی دانشگاه اراک Journal Article 2024 08 11 Relations between China and Iran have varied significantly throughout history. This study concentrates on two distinct historical periods—the early 15th century (Ming Dynasty) and the early 21st century (Xi Jinping era)—to investigate the primary drivers that compelled these two influential Chinese governments to focus strategically on the Persian Gulf and the Strait of Hormuz. Employing a descriptive-analytical methodology that draws upon historical and contemporary sources, the study tests the hypothesis that the Persian Gulf and Strait of Hormuz constitute a pivotal region for the success of global power strategies. The findings suggest that the Ming Dynasty, particularly during the voyages of Zheng He, sought to enhance its influence over international trade routes by leveraging the region's commercial and strategic significance. Correspondingly, the contemporary administration under Xi Jinping, in pursuing its global initiatives, recognizes the enduring geopolitical and economic importance of this region, especially for energy security and access to Persian Gulf oil. روابط ایران و چین در طول تاریخ، در یک سیر پیوسته از فراز و فرود بسیاری برخوردار بوده است. این روابط، چه در دریا و چه خشکی، تحت تاثیر عوامل داخلی یا خارجی قرار گرفته که از دیدگاه‌های گوناگونی قابل بررسی است. پژوهش حاضر به طور ویژه دو بعد را در تاریخ میانه و معاصر در نظر گرفته و به این پرسش می‌پردازد که چه عواملی سبب شده است تا دو دولت هژمونی طلب مینگ و شی جین پینگ در قرن پانزدهم و بیست و یکم به خلیج فارس و تنگه هرمز روی آورند. فرضیه اصلی پژوهش بر این باور است که خلیج فارس و تنگه هرمز در ابعاد گوناگون این توانایی را دارند تا در پیشبرد و تحقق یک طرح جهانی از اثرگذارترین عوامل باشند. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که دولت مینگ با استفاده از موقعیت تجاری و ارتباطی خلیج فارس و تنگه هرمز در پی انحصار تجارت جهان برآمده بود و دولت شی جین پینگ نیز در اجرای دکترین خود، علاوه بر کارکردهای پیشین این منطقه، در مناسبات جهان امروز از نفت خلیج فارس نیز برخوردار است. پژوهش حاضر در گردآوری مطالب خود از روش توصیفی - تحلیلی استفاده کرده است. https://ca.ipisjournals.ir/article_725690_a8b3374bb4b178a5ff9f11a717f4b1dd.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 Iran and BRICS: Curbing Unilateralism in an Era of Geopolitical Transition ایران و بریکس: مهار یکجانبه‌گرایی در عصر گذار 95 124 725691 FA کامران لطفی استادیار جامعه شناسی سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشگاه رازی،کرمانشاه، جمهوری اسلامی ایران 0000-0002-5498-2447 Journal Article 2024 09 24  <br />Seeking to counterbalance international unilateralism, Iran employs a strategy that combines domestic strengths with strategic partnerships, viewing institutions like BRICS as vital platforms. Motivated by a revisionist perspective on the global order, Iran actively cultivates relationships with emerging powers while opposing cooperation with established hegemonic forces. Key objectives, pursued through BRICS membership, include strengthening Iran's geopolitical position and working to delegitimize and contain perceived unilateralist hegemony. یکی از مهم‌ترین مسائل دنیای امروز، سربرآوردن قدرت‌های نوظهور جهانی است که به‌دنبال آنند تا به‌یُمن تکیه بر توان اقتصادی و سیاسی خویش، ضمن به‌چالش کشیدن نظام تک قطبی جهانی، نقش‌آفرینی بیشتری در عرصه روابط‌بین‌الملل را برای خود تعریف نمایند. از این منظر، برخی معتقدند که نظام تک‌قطبی یکی از بی‌ثبات‌ترین سیستم‌ها است که در پایان به یک ائتلاف در برابر قدرت هژمون، منجر می‌شود. در همین زمینه، ایران یکی از بازیگرانی است که در صدد آن است تا از راه ترکیب توانایی‌های داخلی خود و اتحاد با دیگران، نوعی موازنه‌سازی با توسل به‌ظرفیت نهادهای مطرح جهانی از جمله بریکس در مواجهه با یکجانبه‌گرایی بین‌المللی برای خویش رقم زند. به‌همین منظور، ایران تمرکز خود را بر راهبرد تجدیدنظرطلبی و تلاش هرچه بیشتر در راستای کاهش و خنثی‌سازی قدرت دولت‌های تهدید کننده بدون رویارویی مستقیم، قرار داده است. بر همین اساس، سوال اصلی این تحقیق آن است که رویکرد ایران در اجلاس سران 2024 در سازمان بریکس مبتنی بر چه رویه‌ای بوده و از قِبَلِ این ائتلاف جهانی چه اهدافی را دنبال می‌کند؟ در پاسخ، این فرضیه مطرح است که ایران با رویکرد تجدیدنظرطلبانه نسبت به‌ساختار ناعادلانه نظام بین‌الملل به‌دنبال تعامل فزاینده با قطب‌های نوظهور قدرت از طریق تقویت بنیه اقتصادی و روابط سیاسی در چارچوب اِعراض از همکاری با قدرت‌های هژمون و نیز عزم راسخ جهت مشروعیت‌زدایی و مهار ساختار یکجانبه‌گرایانه و هژمونیک نظام‌بین‌الملل می‌باشد و این امور را به‌عنوان اهداف راهبردی در رویکرد جهانی خود بواسطه الحاق و عضویت رسمی در بریکس، تعریف نموده است. https://ca.ipisjournals.ir/article_725691_9bc53b9a35c4c4a69a19657c1f96132e.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 The Second Karabakh War and the Power Struggle in the South Caucasus جنگ دوم قره‌باغ و ساختار قدرت در قفقازجنوبی 125 152 725692 FA احمد رسولی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز 0009-0001-5943-1310 Journal Article 2024 10 02 The Second Nagorno-Karabakh War marked a pivotal juncture, initiating a significant reconfiguration of the security order in the South Caucasus and redefining the roles of regional and extra-regional actors. Within this evolving landscape, the strategic latitude of regional players is increasingly influenced by shifting power dynamics and the competing interests of dominant states. Observable changes in traditional alignments—such as the apparent decline of Russia's influence over Armenia and the expanding strategic footprints of Turkey and Israel—underscore these transformations and heighten the potential for renewed conflict. Critical variables are now shaping the emerging order, including Armenia's foreign policy reorientation, the uncertain trajectory of Armenia-Azerbaijan peace negotiations, Georgia's geopolitical positioning, and the intensified contest over strategic corridors. These developments reflect the underlying dynamics of great power competition intersecting with local rivalries. The resulting complexity, characterized by a multitude of actors and intricate interdependencies, renders outcomes increasingly unpredictable and potentially challenges conventional analytical frameworks for understanding regional security transformations جنگ دوم قره‌باغ روایتی جدید از پایان یک بحران قدیمی و آغازی بر یک نظم جدید می‌باشد. وجود بازیگران غیرمستقل در یک ساختار امنیتی کوچک متاثر از روابط قدرت سایر بازیگران بین المللی می‌باشد که می‌بایست براساس نظم تجویزی از سوی آن قدرت فائق یا بازیگران فعال در آن منطقه به ایفای نقش خود بپردازند. اگرچه معادلات امنیتی موجود در قفقازجنوبی در تمامی سال‌های پیش از جنگ دوم قره‌باغ براساس موازنه قدرت شکل گرفته بود ولی بدلایل مختلفی از جمله رویگردانی روسیه از دولت جدید ارمنستان و افزایش بازیگری ترکیه و رژیم صهیونیستی میدان کارزار قره‌باغ برای دومین بار شعله‌ور شد و با اتمام آن، فصل جدیدی از روابط منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای براساس نظم نوین برگرفته از گزاره‌ها و مولفه‌های جدیدی همچون تنوع سیاست خارجی ارمنستان، چشم انداز مذاکرات ارمنستان و آذربایجان، آینده احتمالی سیاست داخلی و خارجی گرجستان و تلاش آذربایجان برای یک رویکرد جدید سیاست خارجی پس از تسلط نظامی بر قره باغ و رقابت بر سر توسعه‌ی کریدور‌های بین المللی در حال شکل‌گیری است. ترتیبات امنیتی جدیدی که در حقیقت تبلوری از رقابت‌ قدرت‌های بزرگ جهانی در منطقه قفقاز جنوبی می‌باشد.<br />مقاله‌ی حاضر این ادعا را پیش می‌کشد که بدلیل وجود بازیگران مختلف، سرعت بالای تحولات در منطقه‌ی قفقاز جنوبی، متغیرهایی می‌تواند ایفای نقش کنند که خارج از کنترل محقق بوده و بر نتیجه‌ی حاصله اثرگذار باشند. لذا بررسی تمامی متغییرهای موثر بر نظم این منطقه در حدود امکانات روش شناسی بیان شده از سوی محقق شـکل گرفتـه و ممکن است بـا کاسـتی‌هـایی مواجـه باشد. https://ca.ipisjournals.ir/article_725692_c47b91aa2d71cf6a629e1c993c6f4955.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 Türkiye's Energy Diplomacy: The Development Strategy of the Justice and Development Party دیپلماسی انرژی ترکیه : راهبرد حزب عدالت و توسعه 153 176 725695 FA صیاد صدری علی بابالو موسسه مطالعات خاورمیانه، دانشگاه ساکاریا، ترکیه 0000-0002-4909-8411 مهدی عباس زاده فتح آبادی عضو گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران 0000-0003-1893-2132 Journal Article 2024 08 05 Energy diplomacy constitutes a critical strategy for industrialized consumer nations, emerging energy producers, and transit states alike. Amidst recurring geopolitical tensions between Russia and the West—notably underscored by conflicts related to Ukraine since 2006—Türkiye’s strategic importance as a potential energy corridor to Europe has been significantly heightened. This study analyzes the energy diplomacy strategy of Türkiye under the Justice and Development Party (AKP). It assesses how Ankara has sought to capitalize on this strategic position, considering factors such as its growing domestic energy demand and its unique location astride East-West transit routes. The findings demonstrate that Türkiye’s targeted diplomatic initiatives have enhanced its negotiating leverage within global energy markets and asserted its role as a key regional energy actor, particularly concerning European energy security. دیپلماسی انرژی راهبرد غیرقابل اجتناب کشورهای صنعتی به عنوان مصرف کننده، کشورهای عمدتا در حال توسعه به عنوان تولیدکننده و کشورهای طرف سوم به عنوان گذرگاه های انرژی است. وقوع بحران های مختلف بین روسیه و غرب و نیز بحران اوکراین از سال 2006 تاکنون، موجب احیای موقعیت ترکیه به عنوان گذرگاه انتقال منابع انرژی به اروپا شد. در این مقاله نگارندگان به بررسی مجموعه اقداماتی که دولت ترکیه در دوره حاکمیت حزب عدالت و توسعه در حوزه دیپلماسی انرژی انجام داده است، می‌پردازند. دغدغه نگارندگان پاسخ به این پرسش است که دیپلماسی انرژی ترکیه تا چه حد توانسته است موقعیت این کشور را در نطام بین‌الملل ارتقا دهد؟ بر این اساس فرضیه مقاله عبارت است از: نیازهای داخلی روزافزون به انرژی و موقعیت استراتژیک به عنوان هدیه ژئوپلتیک به ترکیه در وسط منطقه جغرافیایی کریدور شرق-غرب این امکان را داده است که با دیپلماسی فعالانه انرژی، ترکیه به بازیگری بسیار مهم در عرصه اقتصاد انرژی منطقه ای تبدیل کرده شود. روش تحقیق کتابخانه‌ای بوده و از منابع معتبر و درجه یک به ویژه ترکی استفاده شده است. یافته‌ها نشان می‌دهند که دولت ترکیه توانسته است با راهبرد مشخص دیپلماتیک وزن این کشور را در چانه‌زنی‌های سیاسی در حوزه انرژی جهان و به ویژه اروپا تثبیت کند. همچنین در حوزه داخلی از این فرصت جهت توسعه مناطق درگیر در امر ترانزیت و صدور انرژی بهره گیرد. البته نیاز به گفتن نیست که ترکیه در راستای سیاست خود با موانع و مشکلات خارج از کنترل زیادی نیز مواجه بوده است. https://ca.ipisjournals.ir/article_725695_cfd13d78c79c890cd0cfa5b0cb960eda.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 Iran and the Eurasian Economic Union: Opportunities to Counter Sanctions ایران و اتحادیه اقتصادی اوراسیا: فرصتهای مقابله با تحریم ها 177 200 725696 FA محمدصادق غلامی مدرس 0009-0005-8550-237X بهاره سازمند دانشگاه تهران، دانشکده حقوق و علوم سیاسی 0009-0005-6176-0999 Journal Article 2024 10 31 US sanctions against Iran have severely hampered production, employment, business activity, and development projects, thereby decreasing economic efficiency and national income. Consequently, amid the growth of regional cooperation and the formation of economic blocs, Iran has increasingly viewed the Eurasian Economic Union (EAEU) as a vital platform for economic partnership. This research aims to identify the opportunities that membership in the EAEU could offer Iran for countering unilateral US sanctions. The central research question is: How can membership in the EAEU enable Iran to counter sanctions and mitigate their economic impact? Key identified opportunities include enhanced cooperation among sanctioned states, the application of preferential tariffs, the development of a stronger regional Asian focus, and expanded intra-regional trade. This is an applied study employing a mixed-methods design. Guided by the theoretical framework of modern regionalism, the research uses a descriptive-inferential approach and content analysis to test its central hypothesis. تحریم‌های آمریکا علیه ایران، با تأثیرگذاری منفی بر تولید، اشتغال، کسب‌وکار، طرح‌های عمرانی و توسعه‌ای باعث کاهش بازدهی اقتصادی و کاهش درآمد ملی شده است. با گسترش تجارت خارجی با کشورهای همسایه مخصوصاً بعد از توسعه همکاری‌های منطقه‌ای و شکل‌گیری نهادهای اقتصادی منطقه‌ای، امیدهای فرارو برای افزایش همکاری‌های اقتصادی با کشورهای عضو اتحادیه اقتصادی اوراسیا روزافزون شده است. هدف اصلی در این پژوهش شناسایی فرصت‌های عضویت ایران در اتحادیه اقتصادی اوراسیا در مقابله با تحریم‌های یک‌جانبه ایالات‌متحده آمریکاست. سؤال اصلی این است که عضویت ایران در اتحادیه اقتصادی اوراسیا دارای چه فرصت‌هایی برای مقابله با تحریم‌ها و کاهش اثر آن‌هاست؟ در پاسخ به سؤال پژوهش و با استفاده از چارچوب نظری منطقه‌گرایی نوین، فرضیه‌ پژوهش این است که با توجه به ظرفیت‌های کشورهای عضو اتحادیه و ایران و همپوشانی این ظرفیت‌ها باهم در سایه فرصت‌های موجود، امکان کاهش اثر بخشی از تحریم‌های اقتصادی وجود دارد. ایجاد بستر مناسب برای توسعه دیپلماسی اقتصادی، امکان افزایش همکاری کشورهای تحت تحریم، استفاده از تعرفه‌های ترجیحی، توسعه نگاه منطقه‌ای و آسیایی، ظرفیت تجارت درون منطقه‌ای بین کشورهای عضو اتحادیه، توسعه همکاری کشورهای مستقل با یکدیگر و... برخی از فرصت‌های مطلوب شناسایی‌شده است. پژوهش از نوع کاربردی بوده و ازنظر روش تحقیق تلفیقی از روش کمی و کیفی است که با رویکردی توصیفی- استنباطی و تحلیل محتوا به بررسی فرضیه می‌پردازد. https://ca.ipisjournals.ir/article_725696_06ecb30ef4b4b5f6dde652b8edb9f06a.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 Russia Smart Power and the Sionist Regim-Palestinian Conflict (2012-2024) قدرت هوشمند روسیه و مناقشهرژیم صهیونیستی و فلسطین (2024-2012) 201 228 725697 FA علی اکبرپور آلمه جوقی کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور قوچان، قوچان، ایران 0000-0002-1545-3200 Journal Article 2024 10 22 Within the anarchic framework of the international system, governments adjust their foreign policy by their interests and environmental conditions. Russia has also adopted a policy based on smart power in the Middle East by combining hard and soft power. The country has used hard power to confront fundamentalist groups and, at the same time, has strengthened its position as a balanced actor on the issue of Palestine and Sionist regime by utilizing soft power. This research shows that Russia's main goal has been to maintain geopolitical interests, reduce costs, and increase regional influence. Moscow has also tried to establish its international image as a peace mediator. This dual policy has been a smart response to the geopolitical complexities of the Middle East. آنارشی نظام بین‌الملل، دولت‌ها را ملزم می‌کند که سیاست خارجی خود را با هدف کسب منافع و اهداف بنا به شرایط موجود تنظیم کنند. در این چارچوب، منافع بسیاری از دولت‌ها نیازمند توضیح است. در پاسخ به این سؤال که قدرت هوشمند روسیه در خاورمیانه با تأکید بر گروه‌های بنیادگرا و مناقشه اسرائیل و فلسطین (2024-2012) به چه نحوی قابل تبیین است، این ادعا مطرح شد که علی‌رغم ارزش منطقه خاورمیانه در چارچوب استراتژی قدرت سخت روسیه، استدلال می‌شود که منافع این کشور در این منطقه می‌تواند به‌عنوان بخشی از استراتژی قدرت هوشمند دیده شود. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و کاربرد قدرت هوشمند به دنبال بررسی سیاست قدرت هوشمند روسیه در خاورمیانه با تأکید بر گروه‌های بنیادگرا و مناقشه اسرائیل و فلسطین (2024-2012) است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که سیاست خاورمیانه‌ای روسیه با هدف پیشبرد منافع ملی و همچنین تقویت تصویر داخلی و خارجی به‌عنوان کشوری متعهد به حل‌وفصل مشکلات منطقه‌ای قابل تبیین است. درواقع، روسیه برای کاهش هزینه‌های خود در خاورمیانه، به استفاده از قدرت هوشمند به‌صورت کاربرد قدرت سخت در مقابل گروه‌های بنیادگرا و قدرت نرم در خصوص مسئله فلسطین و اسرائیل روی آورده است. https://ca.ipisjournals.ir/article_725697_621960ab93e6b445d770f277a94a8f02.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 Eurasian Security Order: From Idea to Practice نظم امنیتی اوراسیا: از ایده تا عمل 229 258 725698 FA عسگر صفری مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی 0000-0003-0122-0278 سعیده مرادی فر دانشگاه اصفهان Journal Article 2024 09 07 The intensification of recent global trends—including the war in Ukraine, growing US-China competition, and heightened geopolitical rivalry—has fueled speculation about shifts in the international order, with a particular focus on Eurasia. In recent years, Russia and China have made concerted efforts to reshape the security architecture of Eurasia. This study addresses the central question: What are the nature and characteristics of the regional security order that Russia and China envision for the region? The study argues that Russia and China seek to establish a regional security order based on integration. This envisioned order is explicitly anti-hegemonic and founded on principles such as the distribution of power and responsibility, equality, respect for sovereignty, and, critically, the indivisibility of security. This research employs a qualitative, descriptive-analytical methodology, evaluating the hypothesis through the analysis of official documents, policy statements, and scholarly literature. تشدید روندهای منطقه ‏ای و جهانی از جمله جنگ روسیه و اوکراین، رقابت فزاینده ایالات‌ متحده و چین، افزایش رقابت‎ های ژئوپلیتیکی فرضیه تغییر در نظم بین‏المللی و منطقه‎ای از جمله اوراسیا را تقویت کرده است. به ویژه اینکه، روسیه و چین نیز در سال‎های اخیر توجه ویژه‏ای به بازطراحی معماری امنیتی منطقه اوراسیا داشته‎اند. سوال اصلی پژوهش حاضر حاکی از آن است که روسیه و چین چه نوع نظم امنیتی منطقه‏ای برای اوراسیا متصور هستند و این نظم جدید واجد چه ویژگی‏هایی است؟ این پژوهش استدلال دارد«روسیه و چین به دنبال ایجاد نظم امنیتی منطقه‏ای ادغام محوردر منطقه اوراسیا می‏باشند. این نظم ماهیت ضدهژمون داشته و مبتنی بر اصولی چون توزیع قدرت و مسئولیت، برابری و احترام به حاکمیت و به‌ویژه تقسیم ناپذیری امنیت است. ماهیت پژوهش کیفی است و فرضیه پژوهش با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی مورد ارزیابی قرار گرفته است. داده‏ها به روش کتابخانه‎‎ای گرد‏آوری شده است. https://ca.ipisjournals.ir/article_725698_30260a4c5c6ae099bc52f23b339a604a.pdf

ناشر: وزارت امور خارجه فصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز 2322-3766 31 129 2025 05 22 The Drivers and Sons of China's Balancing in Central Asia in the New Millennium موازنه سازی چین در آسیای مرکزی: پیش رانها و پس رانها 259 282 725699 FA محسن جمشیدی پژوهشگر سیاسی و دانش اموخته ی دکتری تخصصی علوم سیاسی ( گرایش مسائل ایران) ،واحد کرمانشاه ، دانشگاه ازاد اسلامی ، کرمانشاه، ایران. 0000-0001-8694-0324 احمد شوهانی استاد یار و عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی، دانشگاه پیام نور ، تهران ، ایران. Journal Article 2024 09 29 One of the most central issues that has attracted the attention of all analysts of the international system from the perspective of strategic studies is how China plans and plays a role in the strategic regions of the international system to advance its international interests using the resources and considerations it has. The question is, what parameters will affect China's foreign policy strategy towards the countries of the Central Asian region? It seems that China, by taking advantage of the opportunities that have arisen in the Central Asian region and by increasing its influence and economic, security-political cooperation in line with the construction of a multipolar hegemonic system in the international system, has moved (inclined) towards regional and regional balancing. The above research is of an applied type and has been analyzed and compiled with a qualitative method and a descriptive-analytical approach and in a library manner. The purpose of this research is to identify China's capacities and capabilities in the Central Asian region. The findings of the present study show that, in the new millennium, China, taking advantage of its special international position (status and position), and in order to advance its goals and interests, should take advantage of the opportunities that have emerged and try to move in the Central Asian region by creating regional balance and adopting a new regionalism strategy. , از محوری ترین موضوعاتی که از منظر مطالعات استراتژیک، توجه قاطبه تحلیل گران سیستم بین الملل را معطوب به خود نموده ، ذکر این مسئله است که چین با استفاده از منابع و ملاحضاتی که در اختیار دارد،چگونه در مناطق استراتژیک سیستم بین الملل برای پیشبرد منافع بین المللی خود برنامه ریزی و نقش افرینی می نماید .سوال این است که ، استراتژی سیاست خارجی چین در قبال کشورهای حوزه اسیای مرکزی متاثر از چه پارامترهایی خواهد بود ؟ بنظر می رسد که چین با بهره گیری از فرصتهای پیش امده در منطقه ی اسیای مرکزی و با افزایش نفوذ و همکاری اقتصادی و امنیتی – سیاسی در راستای ساخت هژمونیک چند قطبی در سیستم بین الملل ، به سمت موازنه سازی ناحیه ای و منطقه ای حرکت (میل نموده) است . پژوهش فوق از نوع کاربردی و با روش کیفی و با رویکرد توصیفی-تحلیلی و به شیوه ی کتابخانه ای تحلیل و تدوین شده است . هدف از این پژوهش شناخت ظرفیتها و قابلیت های چین در حوزه اسیای مرکزی است. یافته های پژوهش حاضر نشان می دهد که، چین در هزاره جدید با تاسی از موقعیت ویژه ی بین المللی خود( وضعیت و جایگاه)، و در راستای پیشبرد اهداف و منافع، با بهره گیری از فرصتهای شکل گرفته تلاش نموده در حوزه ی اسیای مرکزی با ایجاد موازنه سازی ناحیه ای و اتخاذ استراتژی منطقه گرایی نوین حرکت نماید. https://ca.ipisjournals.ir/article_725699_af523a7bc6f0ad28a1093e267ae19b47.pdf