ناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421China's "One Belt, One Road" Initiative and Iran's Political Economy (2013-2021)ابتکار «یک کمربند، یک جاده» چین و اقتصاد سیاسی ایران (2013-2021)33073688410.22034/ca.2026.2056083.1872FAسیدمهدیصداقتکارمند دانشگاه علوم پزشکی مشهد0009-0006-7184-5336رضاسیمبردانشگا گیلان0000-0001-5111-1075Journal Article20250316China's "One Belt, One Road" Initiative and Iran's Political Economy (2013-2021)<br><br>Abstract: The "One Belt, One Road" initiative, designed and implemented in 2013 as one of the largest economic projects, was proposed with the aim of strengthening China's position as a global power in the economic, trade, and political spheres. Meanwhile, the Islamic Republic of Iran is known as one of the key nodes of this plan due to its strategic location in the North-South and East-West transportation corridors, as well as its rich energy resources. The purpose of this research is to examine the opportunities and challenges of the "One Belt, One Road" initiative for Iran's political economy. The results indicate that this initiative can strengthen Iran's geopolitical position in the region, while developing key Iranian infrastructure, including transportation and energy, attracting foreign direct investment, and strengthening economic relations with countries along the path of the plan. But on the other hand, greater economic and political dependence on China, increased imports of Chinese goods, lack of transparency in investments, and problems resulting from international sanctions are among the challenges that Iran will face in dealing with this plan.چکیده: <br>ابتکار «یک کمربند، یک جاده»، که در سال 2013 بهعنوان یکی از بزرگترین پروژههای اقتصادی طراحی و اجرا شد، با هدف تقویت جایگاه چین بهعنوان یک قدرت جهانی در حوزههای اقتصادی، تجاری و سیاسی مطرح گردید. در این میان، جمهوری اسلامی ایران بهدلیل موقعیت استراتژیک خود در کریدورهای حملونقل شمال به جنوب و شرق به غرب و همچنین منابع غنی انرژی، بهعنوان یکی از گرههای کلیدی این طرح شناخته شده است. هدف از این پژوهش، بررسی فرصتها و چالشهای ابتکار «یک کمربند، یک جاده» برای اقتصاد سیاسی ایران میباشد. نتایج، حاکی از آن است که این ابتکار میتواند ضمن توسعه زیرساختهای کلیدی ایران، از جمله حملونقل و انرژی، جذب سرمایهگذاری مستقیم خارجی و تقویت روابط اقتصادی با کشورهای در مسیر طرح، جایگاه ژئوپلیتیکی ایران را در منطقه نیز تقویت کند. اما از سوی دیگر، وابستگی اقتصادی و سیاسی بیشتر به چین، افزایش واردات کالاهای چینی و عدم شفافیت در سرمایهگذاریها و مشکلات ناشی از تحریمهای بینالمللی، از جمله چالشهایی است که ایران در مواجهه با این طرح با آنها روبرو خواهد بود.https://ca.ipisjournals.ir/article_736884_a632c9362b84cacafa213497132a8be0.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421The Identity Factor in China's Foreign Policy: A Comparative Assessment of the Hu Jintao and Xi Jinping Erasمولفه هویت در سیاست خارجی چین؛مطالعه مورد دوران هوجینتائو و شی جین پینگ315473333210.22034/ca.2025.2071666.1923FAعلی اشرفنظریدانشیار دانشگاه تهران0000-0002-1391-5483پرهامپوررمضانپژوهشگر گروه کشمکش و همکاری در خاورمیانه،مرکز پژوهش های علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه،ایران ،تهران0000-0001-7375-0054Journal Article20250914<strong>The Identity Factor in China's Foreign Policy: A Comparative Assessment of the Hu Jintao and Xi Jinping Eras</strong>
<strong> </strong>
National identity is one of the fundamental factors shaping states’ foreign policy, with China serving as a prominent example of its profound influence on foreign policy decision-making. The main objective of this study is to conduct a comparative analysis of the impact of components of national identity and identity-shaping discourses on China’s foreign policy during the leadership periods of Hu Jintao and Xi Jinping.
The central research question explores how national identity and prevailing identity discourses have influenced the direction and orientation of China’s foreign policy across these two eras. The research hypothesis posits that while the core principles of China’s foreign policy have exhibited considerable continuity, shifts in identity discourses and perceptions of China’s global position have resulted in notable changes in foreign policy priorities and approaches.
The findings demonstrate that the Hu Jintao era was marked by a cautious and pragmatic approach, emphasizing economic development, multilateralism, and international cooperation. In contrast, Xi Jinping’s leadership has been characterized by a stronger emphasis on national identity, the integrated use of hard and soft power, and the pursuit of a more assertive and strategically proactive global role for China. Overall, evolving perceptions of China’s position in the international order and the growing focus on national power have been the primary drivers behind the transformation of the country’s foreign policy.هویت ملی بهعنوان یکی از عوامل بنیادین در شکلدهی به سیاست خارجی کشورها عمل میکند. در این میان، جمهوری خلق چین بهعنوان یکی از بازیگران صحنه بینالملل، نمونهای شاخص از تأثیرگذاری هویت بر روندها و تصمیمگیریهای سیاست خارجی محسوب میشود. هدف اصلی این مطالعه، انجام تحلیل تطبیقی درباره تأثیر مؤلفههای هویت ملی و گفتمانهای هویتساز بر سیاست خارجی چین و همچنین شناسایی وجوه تشابه و تمایز این دو دوره است. پرسش پژوهش این است که هویت ملی و گفتمان هویتی چگونه بر سیاست خارجی چین در دورههای رهبری هو جینتائو و شی جینپینگ تأثیر گذاشته است؟.فرضیه پژوهش بر این امر استوار است که اگرچه اصول کلیدی سیاست خارجی چین در هر دو دوره از تداوم نسبی برخوردار بوده، اما تفاوت در گفتمانهای هویتی و نیز برداشت از موقعیت جهانی چین، به تغییراتی در اولویتبندیها و جهتگیریهای سیاست خارجی این کشور منجر شده است. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که دوره هو جینتائو با رویکردی محتاطانه و تمرکز بر توسعه اقتصادی در قالب چندجانبهگرایی و همکاریهای بینالمللی همراه بود، در حالی که در دوره شی جینپینگ، با تقویت مؤلفههای هویت ملی و بهکارگیری توأمان قدرت سخت و نرم، نقش فعالتر و راهبردیتری برای چین در عرصه جهانی تعریف شده است. تحلیل هویت ملی و گفتمانهای هویتی،سهم تعیینکنندهای در جهتدهی به راهبردهای بینالمللی این کشور دارد.ارزیابی تطبیقی حاکی از آن است که تغییر در درک و تصور از جایگاه چین در نظم بینالملل و تأکید فزاینده بر قدرت ملی، از عوامل اصلی تغییر در رویکردهای سیاست خارجی این کشور بوده است.https://ca.ipisjournals.ir/article_733332_92723007e2064208f58e30898457b626.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421Resource Explorations in the Caspian Sea and Iran-Turkmenistan Relationsبهرهبرداری از منابع نفت و گاز دریای خزر و روابط ایران و ترکمنستان557873333510.22034/ca.2025.2073484.1930FAمحمدسمیعیدانشجوی دکتری مطالعات بریتانیا، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0003-1191-4561Journal Article20251003The present study examines the geopolitical challenges of exploiting oil and gas resources in the Caspian Sea between Iran and Turkmenistan. The primary research question is what factors underlie the energy differences between the two countries and whether these differences are solely due to legal issues or are also influenced by national interests and pressure from transregional actors. The research hypothesis is based on the fact that existing geopolitical challenges are the result of a complex interaction among the legal structure, conflicting national interests, and competition between regional and transregional actors. The research method combines analytical and qualitative approaches, utilizing document content analysis and a review of specialized books and articles. Data were collected from written sources, agreements, Caspian conventions, and scientific articles and were examined based on three levels of analysis (structural, national and regional, and transregional). The findings show that the Caspian’s legal ambiguities, the pressure of sanctions and internal Iranian restrictions, Turkmenistan’s export strategies, and the influence of Russia, China, and the United States have all contributed to the persistence and intensification of disputes. These results confirm the research hypothesis and indicate that sustainable management of Caspian energy resources requires a combined approach of joint agreements, active diplomacy, and strengthening domestic capacity.پژوهش حاضر به بررسی چالشهای ژئوپلیتیکی بهرهبرداری از منابع نفت و گاز در دریای خزر میان ایران و ترکمنستان میپردازد. سؤال اصلی پژوهش عنوان میدارد که ریشه اختلافات انرژی دو کشور در چه عواملی نهفته بوده و آیا این اختلافات صرفاً ناشی از مسائل حقوقی است یا تحت تأثیر منافع ملی و فشار بازیگران فرامنطقهای نیز قرار دارد. فرضیه پژوهش بر این پایه استوار است که چالشهای ژئوپلتیکی موجود محصول تعامل پیچیده میان ساختار حقوقی، تضاد منافع ملی و رقابت بازیگران منطقهای و فرامنطقهای است. روش تحقیق تحلیلی و کیفی است و بر تحلیل محتوای اسنادی و بررسی کتب و مقالات تخصصی استوار است. دادهها از منابع مکتوب، توافقنامهها، کنوانسیونهای خزر و مقالات علمی گردآوری و بر اساس سه سطح تحلیل (ساختاری، ملی و منطقهای، فرامنطقهای) مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها نشان میدهد که ابهامات حقوقی خزر، فشار تحریمها و محدودیتهای داخلی ایران، راهبردهای صادراتی ترکمنستان و نفوذ روسیه، چین و ایالات متحده آمریکا، همگی موجب تداوم و تشدید اختلافات شدهاند. این نتایج فرضیه پژوهش را تأیید کرده و نشان میدهد که مدیریت پایدار منابع انرژی خزر نیازمند رویکردی ترکیبی از توافقات مشترک، دیپلماسی فعال و تقویت ظرفیت داخلی است.https://ca.ipisjournals.ir/article_733335_875c49642cae63938f283874215e27ee.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421The Russian Language in Central Asia and the Caucasus: Language , Power and Regional Instituesزبان روسی در آسیای مرکزی و قفقاز: زبان، قدرت و نهادهای منطقه ای7910473688710.22034/ca.2026.2054111.1866FAعلیطلوعیدانشگاه مازندران0009-0003-6867-2006پیمانگلستاندانشگاه مازندران0000-0003-4433-7249Journal Article20250222In recent years, the position of the Russian language in the political, economic, and cultural spheres of Central Asia and the South Caucasus has faced emerging challenges. This study aims to analyze the role of Russian as an instrument of regional influence, focusing on post-Soviet language policies of selected states. Using a documentary analysis method and drawing on academic literature, institutional reports, and official data, the research explores the relationship between language, power, and regional organizations such as the Eurasian Economic Union and the Shanghai Cooperation Organization. The findings indicate that while some states (e.g., Georgia and Turkmenistan) have pursued policies of linguistic disengagement, others (e.g., Kazakhstan, Kyrgyzstan, and Armenia) maintain Russian as a second official language. The novelty of this research lies in its integrative approach to analyzing the new linguistic competition with Turkish, Chinese, and English, while assessing Russian’s role in regional convergence through the lens of soft power.در سالهای اخیر، جایگاه زبان روسی در فضای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آسیای میانه و قفقاز با چالشهای نوظهوری مواجه شده است. مقاله حاضر با هدف تحلیل نقش زبان روسی بهعنوان ابزار نفوذ منطقهای روسیه، به بررسی تحولات سیاست زبانی کشورهای منطقه در دوره پساشوروی میپردازد. این پژوهش با روش تحلیل اسنادی و با تکیه بر منابع رسمی، گزارشهای نهادی و مقالات علمی، تلاش دارد پیوند میان زبان، قدرت و نهادهای منطقهای مانند اتحادیه اقتصادی اوراسیا و سازمان همکاری شانگهای را واکاوی کند. یافتهها نشان میدهند که در حالی که برخی کشورها (مانند گرجستان و ترکمنستان) سیاست کاهش وابستگی زبانی را دنبال کردهاند، کشورهایی مانند قزاقستان، قرقیزستان و ارمنستان همچنان بر جایگاه روسی بهعنوان زبان دوم رسمی تأکید دارند. نوآوری پژوهش در آن است که با رویکردی تلفیقی، ضمن بررسی رقابت زبانی نوین با زبانهای ترکی، چینی و انگلیسی، نقش زبان روسی را در تقویت یا تضعیف همگرایی منطقهای از منظر قدرت نرم تحلیل میکند.https://ca.ipisjournals.ir/article_736887_247910d9375c77e8c5d54f8c4b2c87e6.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421Afghanistan and Iran's strategic and cultural environmentافغانستان و محیط استراتژیک و تمدنی ایران10512273332510.22034/ca.2025.2053908.1864FAبهادرامینیاندانشکده0009-0006-3082-0239Journal Article20250219In this article, while objectively describing what happened in the past few years, the issue of Afghanistan's importance for Iran, the level of connection and solidarity between the two countries, how the threats from Afghanistan are increasing for Iran and to stabilize What should be done about these links and curbing the increasing threats. <br>The main question of this article is what Iran should do to control the threats from Afghanistan and stabilize the cultural and economic conditions in the Afghanistan<br>The claim of this article is that Iran is heavily involved in the costs and consequences of Afghanistan's problems, and it has no choice but to deal with the roots of Afghanistan's problems, and Iran is the only one that can. Iran should bring Afghanistan's issues to peace on the condition of adopting appropriate policies and management and mobilizing capabilities. <br>This linkage between two countries is unique among Iran's relations with other countries and even less so in the relations between the other two countries. At the same time, the issue of Afghanistan has been neglected in Iran for a long time and the necessary attention is not given to it in decision-making centers, decision-making centers and even research and academic centers. Iran has no other choices rather than takes Afghanistan issue as its top priority and help to solve the roots the problemمساله اصلی این مقاله آنست که در محیط پیچیده استراتژیکی و تمدنی ایران افغانستان به صورت بالقوه چه نقشی دارد . ادعای مقاله آنست که هم پیوستگی ژئوپلیتیک دو کشور بسیار زیاد است ولی در عمل به دلایل مختلف ایران نتوانسته است از این به هم پیوستگی بهره ببرد و حتی آنرا تثبیت نماید .ایران و افغانستان به دلایل متعدد به شدت به هم پیوند خورده اند. در عین حال مساله افغانستان از دیرباز در ایران مورد بی توجهی قرار گرفته و توجه لازم به آن نمی گردد.ایران به دلیل مشکلات افغانستان مجبور به پرداخت هزینه های بسیار سنگینی شده که این تهدیدات بویژه از ابعاد ژئوپلیتیکی همانندمسایل امنیتی ، زیست محیطی و اجتماعی حالتی فزاینده دارد. سوال اصلی مقاله آنست که چگونه می توان پیوند دو کشور را تثبیت کرد و تهدیدات فزاینده از افغانستان را مهار نمود. در پاسخ به این سوال توضیح داده ی شود که ایران باید با اجرای یک طرح جامع اقدام به ایجاد تحولات گسترده در افغانستا ننماید که این طرح در مقاله توضیح داده شده است. این مقاله بر خلاف سایر مقالات رایج در مجلات کشور رویکردی سیاست نامه ای دارد.ادعای این مقاله آنست که ایران به شدت درگیر هزینه ها و تبعات مسایل افغانستان است و چاره ای بجز پرداختن ریشه ای به مسابل افغانستان ندارد و می تواند مسایل افغانستان را به شرط اتخاذ سیاست و مدیریت مناسب و بسیج توانمندیها به سمت آرامش ببرد. در نهایت و در بخش چه باید کرد پیشنهادی برای حل مسایل افغانستان تنظیم شده است.https://ca.ipisjournals.ir/article_733325_4a12540ff90242189d430a0096d1d7b3.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421A Model for Analyzing Iran–Azerbaijan Interactionsالگویی برای بررسی تعاملات ایران و جمهوری اذربایجان12314873332410.22034/ca.2026.733324FAزهراباقریجامعه شناسی سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران.0009-0003-3015-5679زهرا ساداتمشیر استخارهجامعه شناسی فرهنگی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، تهران، ایران.Journal Article20250213The literature of international relations suggests that domestic political and social interactions play a significant role in shaping the foreign policies of states. Within this framework, the present study aims to design and explain a model of political and social interactions between the Islamic Republic of Iran and the Republic of Azerbaijan and to explore how these interactions influence Iran’s foreign policy. The main research question is: how do Iran’s internal dynamics impact its foreign policy towards Azerbaijan? To answer this question, a sequential exploratory mixed-methods approach was adopted. In the qualitative phase, grounded theory and in-depth interviews were used to identify the main components of the interaction model. Subsequently, a quantitative phase using structural equation modeling (PLS-SEM) tested the relationships among variables. The findings indicate that elements such as national interests, social participation, diplomatic inefficiencies, media control, and balance-oriented strategies play a vital role in shaping Iran’s foreign policy. The quantitative results confirmed the validity and reliability of the model and emphasized the importance of internal factors in foreign policy formulation.ادبیات روابط بینالملل حاکی از آن است که سیاستها و تعاملات درونمرزی، نقشی بنیادین در شکلدهی به جهتگیریهای سیاست خارجی دولتها ایفا میکنند. در همین راستا، پژوهش حاضر با هدف طراحی و تحلیل الگوی تعاملات سیاسی و اجتماعی جمهوری اسلامی ایران با جمهوری آذربایجان و بررسی تأثیر این تعاملات بر سیاست خارجی انجام شده است. پرسش اصلی تحقیق آن است که تعاملات داخلی ایران چگونه بر نوع و جهت سیاست خارجی آن نسبت به جمهوری آذربایجان اثرگذار است. این مطالعه با رویکرد ترکیبی (کیفی و کمی) و با بهرهگیری از نظریه دادهبنیاد و مدلسازی آماری انجام شده است. نتایج بهدستآمده نشان میدهد که عواملی همچون منافع ملی، مشارکت اجتماعی، ضعف در دیپلماسی، رویکرد تعادلگرایی و مدیریت رسانهها از جمله مؤلفههای کلیدی مؤثر در طراحی سیاست خارجی ایران در قبال آذربایجان هستند. یافتههای کمی نیز بر معناداری روابط بین متغیرها و اهمیت تحلیل تعاملات داخلی در تدوین سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران تأکید میکند.https://ca.ipisjournals.ir/article_733324_058c02f1e09797b048c47e511c32f373.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421Border Rivers and the Hydropolitical Relations between Kazakhstan and Chinaرودخانه های مرزی و مناسبات قزاقستان و چین14917073688910.22034/ca.2026.2084468.1979FAجوادخادم زادهدکترای سیاستگذاری عمومی -پژوهشگر0009-0005-8167-035XJournal Article20260203Transboundary rivers—the Irtysh and the Ili—constitute vital sources of drinking water, irrigation, and energy production for Kazakhstan. Their upstream origins in China confer distinct hydropolitical and geopolitical significance. This study investigates Kazakhstan’s hydropolitical challenges and water security concerns in its interactions with China, analyzing the factors that undermine the sustainable management of shared water resources. The central research question is: “How do Kazakhstan’s dependence on China’s upstream water flows and the absence of a binding institutional framework affect the country’s water, economic, and environmental security?”The study’s hypothesis posits that: “The lack of a binding institutional mechanism, combined with China’s control over upstream water resources, intensifies hydropolitical tensions and threatens Kazakhstan’s water, economic, and environmental security.” The findings indicate that China, through its geographical leverage, material capabilities, economic bargaining power, influence, has reduced water inflows to Kazakhstan and consolidated its hydropolitical hegemony. This dynamic heightens Kazakhstan’s vulnerability in water resource management, diminishes water security, and jeopardizes environmentally and economically sustainable development. It also discourages the raising of sensitive issues—such as limits on water extraction—to avoid jeopardizing China’s regional investments. The results further underscore that establishing institutional mechanisms, strengthening transboundary water diplomacy, and adopting multidimensional approaches to water resource management can mitigate the risks posed by upstream hegemony and enhance Kazakhstan’s security and sustainable development.رودخانههای فرامرزی ایرتیش و ایلی منابع حیاتی تأمین آب شرب، کشاورزی و تولید انرژی قزاقستان به شمار میروند و جریان آنها از خاک چین اهمیت هیدروپولیتیکی و ژئوپلیتیکی ویژهای ایجاد میکند. این پژوهش به بررسی چالشهای هیدروپولیتیکی و امنیت آبی قزاقستان در تعامل با چین میپردازد و عوامل تهدیدکننده مدیریت پایدار منابع آب را تحلیل میکند. سؤال پژوهش این است که: «چگونه وابستگی قزاقستان به جریانهای آب بالادست چین و فقدان چارچوب نهادی الزامآور، امنیت آبی، اقتصادی و محیطزیستی این کشور را تحت تأثیر قرار میدهد؟» فرضیه پژوهش این است که: «نبود سازوکار نهادی الزامآور و کنترل منابع آب توسط چین موجب افزایش تنشهای هیدروپولیتیکی و تهدید امنیت آبی، اقتصادی و محیطزیستی قزاقستان میشود.» یافتهها نشان میدهد که چین با بهرهگیری از قدرت جغرافیایی، قدرت مادی، چانهزنی اقتصادی ، جریان آب به قزاقستان را کاهش داده و هژمونی هیدروپولیتیکی خود را تثبیت میکند؛ این وضعیت باعث آسیبپذیری قزاقستان در مدیریت منابع آب، کاهش امنیت آبی و تهدید توسعه پایدار محیطزیستی و اقتصادی شده و از طرح موضوعات حساس مانند محدودیت برداشت آب جلوگیری میکند تا سرمایهگذاریهای چین در منطقه به خطر نیفتد. نتایج همچنین تأکید میکند که ایجاد سازوکارهای نهادی، توسعه دیپلماسی آب فرامرزی و مدیریت چندبعدی منابع آب میتواند تهدیدهای ناشی از هژمونی بالادست را کاهش داده و امنیت و توسعه پایدار قزاقستان را تقویت کند.https://ca.ipisjournals.ir/article_736889_3f175e27360c8d129c6dad70b02182c0.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421Georgian Entrepreneurial Ecosystem: Identifying the Challenges ofاکوسیستم کارآفرینی گرجستان و کارآفرینان ایرانی17119873333310.22034/ca.2025.2071933.1925FAمحمدجوادنائیجیگروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران.0000-0002-9998-6919فاطمهلاچینانیگروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250917The entrepreneurial ecosystem, as a dynamic platform shaped by the interaction of cultural, social, financial, and institutional factors, plays a crucial role in the success or failure of entrepreneurs. In recent years, Georgia has become an attractive destination for Iranian entrepreneurs due to its economic reforms, geopolitical position, and trade relations with Iran. However, operating within a non-native entrepreneurial ecosystem presents multiple challenges. The present study aims to identify the challenges faced by Iranian entrepreneurs in Georgia’s entrepreneurial ecosystem based on Isenenberg’s model. This research is applied in purpose and descriptive–survey in nature, employing a qualitative approach. Data were collected through semi-structured interviews with managers, entrepreneurs with international experience, traders, and members of the Iran–Georgia Joint Chamber of Commerce, and analyzed using thematic analysis. Findings revealed seven major categories of challenges: financing, domestic and foreign policy issues, cultural differences, weak legal and institutional support, limitations in human capital, market barriers, and security risks. These results indicate that although Georgia’s ecosystem offers potential opportunities, it requires joint supportive policies and medium- to long-term programs to facilitate Iranian entrepreneurs’ activities. Accordingly, strengthening bilateral economic cooperation, leveraging cultural commonalities, improving supportive regulations, and addressing financial constraints could enhance entrepreneurial relations between the two countries.اکوسیستم کارآفرینی بهعنوان بستری پویا از تعامل عوامل فرهنگی، اجتماعی، مالی و نهادی، نقش مهمی در موفقیت یا ناکامی کارآفرینان ایفا میکند. کشور گرجستان طی سالهای اخیر بهواسطه اصلاحات اقتصادی، موقعیت ژئوپولیتیک و روابط تجاری با ایران، به یکی از مقاصد مورد توجه کارآفرینان ایرانی بدل شده است. با این حال، فعالیت در اکوسیستم کارآفرینی غیر بومی، با چالشهای متعددی همراه است. هدف پژوهش حاضر شناسایی چالشهای کارآفرینان ایرانی در اکوسیستم کارآفرینی گرجستان بر اساس مدل آیزنبرگ است. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، توصیفی–پیمایشی با رویکرد کیفی است. دادهها از طریق مصاحبه نیمهساختاریافته با مدیران، کارآفرینان با سابقه فعالیت در خارج از کشور، تجار و اعضای اتاق مشترک ایران و گرجستان گردآوری و با روش تحلیل تم بررسی شدند. یافتهها نشان داد که کارآفرینان ایرانی با هفت دسته چالش اصلی شامل: تأمین مالی، سیاستهای داخلی و خارجی، تفاوتهای فرهنگی، ضعف قوانین و حمایتهای نهادی، محدودیتهای سرمایه انسانی، موانع بازار و مخاطرات امنیتی مواجه هستند. این نتایج بیانگر آن است که اکوسیستم گرجستان علیرغم فرصتهای بالقوه، نیازمند طراحی سیاستهای حمایتی مشترک و برنامههای میانمدت و بلندمدت برای تسهیل فعالیت کارآفرینان ایرانی است. بر این اساس، تقویت همکاریهای دوجانبه اقتصادی، استفاده از ظرفیتهای فرهنگی مشترک، بهبود قوانین حمایتی و رفع موانع تأمین مالی میتواند زمینه ارتقای روابط کارآفرینانه بین دو کشور را فراهم آورد.https://ca.ipisjournals.ir/article_733333_ab54f6a9669cb1437b5148b2c2c0d0b5.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421The Recognition of Unconventional States: A Case Study of Russia and the Talibanشناسایی دولتهای نامتعارف؛ مطالعه موردی روسیه و طالبان19822273333010.22034/ca.2025.2067601.1906FAمحمدجوادحیدریان دولت آبادیدانشگاه خوارزمی0000-0003-2975-1716Journal Article20250801The re-emergence of the Taliban in Afghanistan and their seizure of power in 2021 has once again revived legal and political debates surrounding the recognition of governments in international law. While most states and international organizations have refrained from officially recognizing the Taliban, the Russian Federation, by adopting a pragmatic approach, has pursued a path of gradual engagement and even some forms of informal recognition. This article, using comparative and legal analysis methods, examines whether Russia’s recognition of the Taliban aligns with or contradicts the principles and practices of international law. Within this framework, key concepts such as the distinction between “de facto” and “de jure” recognition, non-standard governments, and the transformations of the post-Western international order are explored. The article then analyzes the regional implications of this trend for the interests of the Islamic Republic of Iran. These include Iran's use of the Taliban's ambiguous legal status to maintain security and diplomatic advantages, secure a rear front amid tensions with the West and Israel, and preserve its value as a bargaining chip for Russia in its negotiations with the West over Ukraine. In conclusion, the article emphasizes the need to reconsider legal frameworks of recognition in light of emerging geopolitical developments.ظهور مجدد طالبان در افغانستان و در دستگیری قدرت در سال ۲۰۲۱، بار دیگر بحثهای حقوقی و سیاسی پیرامون شناسایی دولتها در حقوق بینالملل را زنده کرده است. درحالیکه بیشتر دولتها و نهادهای بینالمللی از شناسایی رسمی طالبان امتناع ورزیدهاند، فدراسیون روسیه با اتخاذ رویکردی عملگرایانه، مسیر تعامل تدریجی و حتی برخی اشکال شناسایی غیررسمی را در پیش گرفته است. این مقاله با بهرهگیری از روش تحلیل تطبیقی و حقوقی، به بررسی سازگاری یا تعارض شناسایی طالبان از سوی روسیه با اصول و رویههای حقوق بینالملل میپردازد. در این چارچوب، مفاهیم کلیدی همچون تمایز میان شناسایی «دوفاکتو» و «دوژور»، دولتهای غیراستاندارد، و تحولات نظم بینالمللی پسا-غربی مورد واکاوی قرار میگیرند. سپس آثار منطقهای این روند بر منافع جمهوری اسلامی ایران تحلیل میشود؛ ازجمله این موارد بهرهبرداری ایران از وضعیت حقوقی مبهم طالبان برای حفظ مزیتهای امنیتی و دیپلماتیک، تأمین پشت جبهه درحال تنش با غرب و اسرائیل و حفظ برگ ایران توسط روسیه در معامله اوکراین با غرب است. در پایان، مقاله بر ضرورت بازاندیشی در چارچوبهای حقوقی شناسایی در پرتو تحولات ژئوپلیتیکی نوین تأکید میورزد.https://ca.ipisjournals.ir/article_733330_1fdd993694aae2c2ec23f85260ef0300.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421The Ups and Downs of Iran–Azerbaijan Relations: 2000–2024نشیب و فراز روابط ایران و جمهوری آذربایجان: 2024-200022324873332810.22034/ca.2025.2061855.1892FAمحمدباقرحسین پورکارمند وزارت امور خارجه0009-0003-4339-0491اکبرولی زادهدانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0003-2482-5034Journal Article20250529The South Caucasus region, as part of Iran's civilizational sphere, is of geostrategic importance to the Islamic Republic of Iran beyond the equations related to state-nation relations and geographical borders. Among the countries of the South Caucasus, the Republic of Azerbaijan is of particular importance to Iran in terms of its size, population, natural resources, extensive border with Iran, Shiite religion, Azeri ethnicity, and cultural and civilizational issues. Despite the great potential for convergence and cooperation between the two countries, the instability of bilateral relations has been the main characteristic of the relations between the two countries throughout the history of more than 30 years of relations. The Islamic Republic of Iran and the Republic of Azerbaijan are two neighboring countries with high cultural similarities that have been in an unstable atmosphere of bilateral relations due to numerous factors. The two countries have many aspects of interaction in bilateral relations in such a way that the scope of issues involved in bilateral relations is very large and diverse and covers a range of political, cultural, economic, military, environmental, and social issues. Therefore, managing bilateral relations in such conditions is very difficult. In this study, an attempt has been made to examine the effective roots in the convergence and divergence of the two countries by applying the theory of layered analysis of causes and to present suggestions for improving bilateral relations. The approach of this research is descriptive-analytical, its method is qualitative and the method of collecting information is library.منطقه قفقاز جنوبی به عنوان بخشی از حوزه تمدنی ایران، ورای معادلات مربوط به مناسبات دولت-ملت و مرزهای جغرافیایی برای جمهوری اسلامی ایران دارای اهمیت ژئواستراتژیک است. در بین کشورهای قفقاز جنوبی جمهوری آذربایجان به لحاظ وسعت، جمعیت، منابع طبیعی، مرز گسترده با ایران و مذهب تشیع، قومیت آذری و موضوعات فرهنگی و تمدنی برای ایران اهمیت ویژه ای دارد. علیرغم وجود ظرفیتهای زیاد جهت همگرایی و همکاری بین دو کشور، ناپایداری روابط دوجانبه، مشخصه اصلی روابط دو کشور در طول تاریخ بیش از 30 سال روابط بوده است. دو کشور در روابط دوجانبه وجوه تعامل بسیار دارند به نوعی که دامنه موضوعات دخیل در روابط دو جانبه بسیار زیاد و متنوع می باشد و طیفی از مسائل، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، نظامی، زیست محیطی و اجتماعی را در بر میگیرد. به این جهت مدیریت روابط دو جانبه در چنین شرایطی بسیار دشوار می باشد. علاوه بر اثرات شرایط و تکانههای داخلی بر روابط دوجانبه، مسائل منطقه ای و گاهاً فرا منطقهای نیز بر پیچیدگیهای روابط دوجانبه میافزاید. در چنین فضایی یافتن ریشههای ناپایداری در روابط دو جانبه حائز اهمیت است. سوال اصلی این پژوهش این است که ریشه های اصلی ناپایداری در روابط چیست؟ در این پژوهش سعی شده با با کاربست نظریه تحلیل لایهای علتها، ریشههای موثر در همگرایی و واگرایی دو کشور مورد بررسی قرار گرفته است. رویکرد این تحقیق توصیفی- تحلیل بوده و روش آن کیفی و شیوه گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای است.https://ca.ipisjournals.ir/article_733328_7496742cf5cab65a18bf06993888bf8c.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421English AbstractsEnglish Abstracts250260736896FAJournal ArticleEnglish AbstractsEnglish Abstractshttps://ca.ipisjournals.ir/article_736896_22c7545017c005f942885bc8a3e2cd69.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421Scientific Information and Contentsشناسنامه علمی و فهرست مطالب736893FAJournal Articleشناسنامه علمی و فهرست مطالبhttps://ca.ipisjournals.ir/article_736893_3215eaa6a0cfff11f0023f12264ed032.pdfناشر: وزارت امور خارجهفصلنامه علمی مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز2322-37663213320260421English Extended Abstractsخلاصه تفصیلی مقالات به انگلیسی736902FAJournal ArticleEnglish Extended Abstractsخلاصه مقالاتhttps://ca.ipisjournals.ir/article_736902_775d4c75fb4c019a015d73838e690cf8.pdf